Inge Hoekemijer

Als kind waren paarden mijn uitlaatklep. Op mijn zeventiende zat ik een jaar op high school in Amerika. Daar kreeg ik de kans om als vrijwilliger met kinderen en paarden te werken. Die heb ik natuurlijk met beide handen aangepakt.

Ik werkte daar met een meisje dat niet sprak. In het begin krabde ze over mijn hand als ze harder wilde. Een tijd later zat ze stralend in het zadel en zei ze het zelf: walk on.

Dat meisje staat voor ieder kind dat ik een stap zie zetten of iets nieuws zie durven. Daar doe ik het voor.

Daarna ben ik pedagogiek gaan studeren. Inmiddels verdiep ik me al meer dan 15 jaar in het gedrag van kinderen: waarom een kind doet wat het doet, wat daaronder zit en vooral: wat er nodig is om weer in beweging te komen. In die jaren heb ik ontelbare behandelplannen opgesteld en uitgevoerd, voor kinderen die op heel verschillende manieren vastliepen.

Wat ik vooral heb geleerd: verandering zit in kleine dingen en die blijven alleen als een kind ze zelf zet. Ik kan kijken en de ruimte scheppen waarin het kan gebeuren. De stap komt van binnenuit.